Ramon Sinkeldam


 RAMONSINKELDAM.NL 

 PROFWIELRENNER BIJ PROJECT 1T4i 

 
 JUNIOREN 
 
 
Het was 1 oktober 2005 toen ik bij een wedstrijd voor het eerst te zien was zonder mijn DTS outfit. Ik was gevraagd om bij cyclocrossteam Buitenlust te rijden, een bijzonder enthousiast team onder leiding van Geert Ophey en Fons van Katwijk, beide oud beroepsrenners. Ze beloofde me steun bij trainingsschema’s en een enthousiaste voorbereiding voor de wedstrijden. Ik kwam in een team van 8 renners, 4 belofte en 4 junioren, die stuk voor stuk enthousiast waren en me hielpen de Brabantse taal te verstaan. Waar ik voorheen alles samen met mijn vader moest doen, was er nu een mooi team die ons met alles hielp. Ik heb hier dan ook heel veel plezier beleefd gedurende mijn juniorentijd en wil ze hier nogmaals voor bedanken. 

Wanneer je in de juniorencategorie rijdt, kan je voor het eerst gevraagd worden voor de nationale selectie. Onder leiding van Frans Francissen, mochten de geselecteerde crossers de wereldbekers rijden en al vroeg in het seizoen stond het EK in Pont-Chateau op het programma. Ik kreeg het vertrouwen en startte in de wereldbeker in Kalmthout, waar ik voor het eerst tegen de internationale top reed. Een mooie ervaring voor het EK dat op 6 november plaatsvond. Hier kon ik na een matige start met superbenen goed opschuiven en finishte ik heel tevreden als 8ste. Ik reed dit seizoen ook voor het eerst voor het prestigieuze Superprestige klassement, waar ik me goed staande kon houden tussen de absolute toppers uit Nederland en België. Ik finishte in het klassement als 8ste, met een uitschieter in Gieten. Hier kon ik lang mee met de latere wereldkampioen Boy van Poppel, maar moest hem net voor het einde laten gaan. Met de ploeg gingen we begin november naar Tsjechië, waar we waren uitgenodigd door de organisatie van de Budvar cup om aan 2 wedstrijden deel te nemen. We hebben daar een hele gezellige week gehad, en ik kon daar goed me mannetje staan met een 3de en 4de plaats, vlak achter de kersverse Europees kampioen Robert Gavenda.

Na een aantal goede wereldbekers en mooie wedstrijden voor de Superprestige, was ik klaar voor het NK, dit vond plaats in Huybergen, maar werd een drama. Ik had een grote kans op een podiumplek, maar werd de nacht voor het NK ziek. Ik kon nog wel starten maar ik kwam niet verder dan de 10e plaats. Enkele weken hierna zou het WK plaatsvinden in Zeddam, ik had me hier voor gekwalificeerd, maar door me ziekte tijdens het NK was ik niet meer in supervorm. Ik kon er niets meer uitslepen dan een 27ste plek, maar ik vond me revanche een week later in Hoogstraten. Hier reed ik een goede wedstrijd en ook in de seizoensafsluiter in Oostmalle kon ik weer goed mee. 

Na een goede maand rust kon ik weer beginnen aan de voorbereiding op het wegprogramma dat op 1 April zou beginnen. Ik kwam in de zomermaanden uit voor DTS en in de wintermaanden uit voor crossteam Buitenlust. In het gloednieuwe tenue van de Zaanse wielervereniging kon ik erg goed meekomen in de 120-140 km lange klassiekers. Ik mocht de klassiekers bijna allemaal rijden en vooral in de maanden Mei en Juni voelde ik me erg goed. Met verschillende podiumplaatsen in klassiekers, waaronder de Ronde van het Lage land. Ook wist ik mijn eerste klassiekeroverwinning te pakken in het Land van Bartje. Hier wisten we met een groepje van 4 al snel te ontsnappen, en kon het peloton, ondanks de vele pogingen, het gat nooit meer dichtrijden. In de laatste 5 km kwam het peleton erg dichtbij maar ik kon me op 700 meter van de streep losmaken van de 3 mede-vluchters en finishte ‘solo’.

Op het nationaal kampioenschap dat in Voerendaal plaatsvond, was het voor iedereen afzien. Naast het sowieso al zware parkoers, was het 32 graden en erg benauwd. Ik had een superdag en ging halverwege samen met Boy van Poppel in de aanval. We reden weg en op 1 man na zag niemand ons meer terug. Met nog 2 rondes van 9 km te gaan ging Robin Chaignau er op en erover, hij finishte solo en wij reden voor de 2de plek. Na deze mooie prestatie, waar ik uiteindelijk als 3e finishte, viel ik op bij bondscoach Egon van Kessel en raakte ik ook in de wegselectie. Ik ging naar Oostenrijk en mocht mee op trainingskampen. Ik werd niet geselecteerd voor het EK of WK maar mocht wel naar Lunigiana. Eén van de, al dan niet dé mooiste meerdaagse voor de junioren. Na mijn rustperiode in de vakantie, was ik weer goed in vorm en reed ik een goede 4-daagse. Op deze manier plaatste ik me ook voor de selectie van 2007 en eindigde ik me seizoen. 

Met een nieuwe bondscoach in het veld, Johan Lammerts, moest ik na een mooie 1ste jaars juniorenseizoen dit jaar gaan voor de prijzen. Ik zou weer het hele traject van de Superprestige rijden, en ook in de Wereldbeker zou ik overal mogen starten. In de wereldbekerwedstrijden had ik te maken met wat pech, na een teleurstellend optreden in Kalmthout, reed ik op het supersnelle parkoers in Treviso in de laatste ronde weg maar werd ik op 50 meter voor de finish teruggepakt door het peloton. In Hofstade voelde ik me op 26 december erg goed, maar door wat stuurfoutjes van mijzelf, en een kettingprobleempje zat er niet meer in dan een 4de plaats. Ik moest voldoende punten verzamelen om op de 1ste rij te mogen starten tijdens het WK. In overleg met Johan besloten we niet af te reizen naar Frankrijk, omdat ik, wanneer ik redelijk presteerde in Hoogerheide voldoende punten zou hebben om op de 1ste rij te mogen starten. Helaas viel ik in Hoogerheide en kon ik niet verder rijden, hierdoor moest ik op de 2de rij starten op het WK wat later gevolgen zou hebben.
In de Superprestige ging het zoals ik verwacht had. Ik kon elke wedstrijd met de beste mee en ik kon de wedstrijd ook maken. Helaas kon ik de spannende wedstrijden de laatste Belg niet lossen, zodat het vaak uitdraaide op een sprint à deu. Ik stond, op Diegem en Asper-Gavere na, elke keer op het podium en wist door mijn regelmatig presteren de eindoverwinning op te eisen. Het was tot op de laatste dag erg spannend, 3 renners binnen 6 punten van elkaar.

Op het EK in het Nederlandse Huybergen was het ook erg spannend, ik maakte een slechte start mee, maar kon vrij snel opschuiven. De Belg Vincent Vincent Baestaens was al snel gevlogen en het was aan mij en later ook Joeri Adams zaak om te achtervolgen. Na een loodzware, maar schitterende wedstrijd eindigde ik als 3de. Helemaal leeggereden stond ik dolgelukkig op het podium. Op het NK in het loodzware Woerden, waren alle ogen op mij gericht bij de junioren. Er lag erg veel bagger en daar kon ik de speciale banden goed gebruiken. Ik stak in hele goede vorm en kon na iets meer dan 40 minuten mijn handen in de lucht steken. Dit betekende mijn 3de officiële nationale titel.

Drie weken later, op het WK in Hooglede kende ik een slechte start, ik werd erg gehinderd door een concurrent, en moest gelijk uit de pedaal, hierdoor verloor ik veel tijd en draaide ik als 40ste het veld in. Ik schoot niet in paniek schoof ik al snel naar voren en sloot ik in de 3de ronde aan. We waren nog met 5 man over en er werd geen verschil gemaakt. In de laatste ronde probeerde ik op het zware stuk weg te rijden, dat lukte en zo reed ik met een voorsprong door de zandbak heen. Het verschil was klein en het was nog lang naar de finish, ik werd teruggepakt en zodoende eindigde ik zwaar teleurgesteld op de 4de plaats. Ik heb er nog vaak aan teruggedacht, en realiseer me dat ik er erg dichtbij zat! Op een WK moet je een superdag hebben, alles moet kloppen en je moet ietwat geluk hebben. Bij de start had ik pech en het geluk ontbrak in de laatste ronde. Ik haalde mijn revanche in de week na het WK, in Lille pakte ik mijn 1ste grote zege van het jaar, hierna zou nog de Superprestige volgen. 

In het wegseizoen 2007 had ik 1 doel voor ogen. Ik wilde me plaatsen voor het WK in Aquascalientes, Mexico, en hier revanche nemen op Hooglede. Ik ging voor het eerst werken met een trainer zodat ik mijn piek bereikte begin Augustus. Ik reed heel weinig wedstrijden dit jaar, en trainde des te meer, in mijn eentje, of met de selectie in Limburg. Ik voelde me vormpeil stijgen en dit werd bevestigd in het heuvelachtige Margraten, waar ik na een zware wedstrijd solo finishte. Ik reed de rest van de wedstrijden erg sterk, maar er was geen uitschieter qua uitslag. Na Lunigiana vorig jaar kon ik weer eens écht klimmen in Classique des Alpes, hier voelde ik me erg goed, maar kwam op de laatste klim te kort. Het NK was dit jaar in het vlakke Oudenbosch, op de 17de juni stond er bij de juniorenwedstrijd geen zuchtje wind. Dit zorgde ervoor dat er 4 man op het laatste moment konden ontsnappen, en de favorieten naar elkaar keken. In de sprint werd ik uiteindelijk 8ste.

Zoals gezegd waren alle peilen gericht op Mexico. We vertrokken op 24 Juli voor een 3 weekse voorbereiding, waarin we erg serieus als ‘profs’ leefden. Door pech met de fietsen, brachten we de eerste 7 dagen door op de Spinning-fiets. De 5 geselecteerde deelnemers waren allemaal zeer goed in vorm maar op de woensdag voor het WK ging het mis, plotseling lagen er 3 renners van ons op de grond en gingen er 2 voor controle naar het ziekenhuis. Raymond Kreder had een grote wond op zijn elleboog, die gehecht moest worden, bij mij werden er foto’s genomen van mijn linkerpols, waar onduidelijkheid ontstond of het wel of niet gebroken was. De concentratie op de wedstrijd was bij mij volledig weg, en ik twijfelde erg of ik kon starten. De laatste dagen bracht ik door op de roller, want op de weg kon ik niet fietsen. Na zo’n voorbereiding gaat het de laatste week volledig mis, op het WK gaat het om de details. IK kon alleen maar aan me pols denken in plaats van aan de wedstrijd. Ik startte uiteindelijk wel maar zakte 2 ronde voor het eind in elkaar. Ik kon wel uitrijden maar was natuurlijk erg teleurgesteld. Later in Nederland bleek de pols toch gebroken, zodat ik een einde kon maken aan mijn seizoen, graag had ik nog in Lunigiana gereden, maar dit ging niet.

Na deze mooie jaren bij de Jeugd, Nieuwelingen en Junioren, die ik nooit had kunnen meemaken zonder het enthousiasme, de tijd en hulp van mijn vader Erik, is het nu tijd voor de overstap naar de beloftes. Hopelijk blijf ik groeien zoals ik afgelopen jaren heb gedaan en kan ik over 4 jaar nog zo’n verhaal schrijven over de periode als belofte.
 
 COPYRIGHT © NIELS DE WIT & RAMON SINKELDAM 

 2007-2012